ปรุงรสเพื่อกวี

ภาพจากเน็ต

ผมอยากทำอาหาร ให้เป็นบทกวี


ผมจะทำอาหารที่ดี เพื่อกวีจะได้อร่อยอาหารที่ปรุง


ผมจะปรุงมันง่าย แต่จะทำด้วยหัวใจ


ผมจะปรุงมันง่ายๆ พร้อมจิตใจที่สะอาดเลิศรสแห่งกวี


อาหารดั่งกวี มีกวีเท่ากับ มีรสชาติแห่งชีวิตฉัน


ปรุงรสเพื่อกวี จะนำเธอตลอดไป



กวี

ต้น บัวดิน

ฉันแน่ใจ

ขอบคุณภาพจากเน็ต

ฉันแน่ใจ เธอคือดอกไม้
อาจจะเป็นดอกโบตั๋น
หรือจะเป็นดอกมะลิ
บ้างที่เธอเป็นดอกกุหลาบ

ฉันแน่ใจ เธอคือดอกไม้
ฉันอยากปลูกดอกไม้ทุกชนิดไว้บนโลก
โลกที่หัวใจฉัน มีแต่ความว่างเปล่า
เพื่อให้เธอดู แท้จริงแล้วเธอคือดอกไม้

ศิลปินไม่ใช่ศิลปะ

ภาพจาก : gaynorevelynsweeney ขอบคุณครับ


แทนคำหวานกลายเกิดอาบพิษพิภพแยก

แทนความจริงกวีร่ายโศลก มิใช่เพื่อกวีแต่อย่างใด

เสียงจากที่สูงหาใช่เสียงสวรรค์ หากสวรรค์ดั่งนรก

ลิขิตกวีไม่ได้ จึงเกิดกวีบัวดินกลางเวหา

เสียงจากสวรรค์ไม่ไช่สิ่งที่ได้ยินระรื่นดอกหนาท่าน

ศิลปะไม่ใช่เพื่อศิลปะสหายกาลเถื่อนแดงดิษ

กวีดกดิบศิลปินไม่ใช่ศิลปะ เรียกว่ากวี

ศิลปินไม่ใช่ศิลปะ แต่ ศิลปะ คือ กวี

ศิลปะหาได้ใช่ศิลปินไม่-ท่านรู้ไหม ท่านรู้ไหม

ต้น บัวดิน

ปี 50

ฉันคือละออง

ภาพจาก : ziplink

ลมยังเป็นลม
ฝุ่นยังเป็นฝุ่น
แม้ไม่มีทั้งฟ้าดิน

ฝุ่นในสายลม
สายลมในเปลวฝุ่น
ดินและฟ้า ยังมีเธอ

ฝุ่นลม ดินฟ้า
ฉันคือละออง
ปลิวไปในห้วงกาลเวลา

เธอจะสดับฟังไหม
เสียงดนตรีแห่งจักวาล
บริสุทธิ์ ใจ

นั้น เสียงจักวาลกำลังเคลื่อนไหว
นี้ฤดูมาเยี่ยมแห่งสายลมหนาว
เธอลิขิต ความในใจเพื่อใคร ที่รัก

ต้น บัวดิน
ปี 50

เพราะ คืออะไร

สอนคนตาย ถึงการอยู่

สอนคนเป็น ถึงการไป

ยิ่งโกรธ ยิ่งเสีย

ยิ่งเป็น ยิ่งตาย

ความคิดเปล่าเปล่า กินข้าวไม่มีเกลือทั้งพริก

เธอจะรู้ที่มา ดินหรือข้าวน้ำหรือฟ้า

สอนคนตาย ถึงการหายใจ

สอนคนอยู่ ถึงการสิ้นลม

คิดถึงเธอ เพราะ คืออะไรด้วย

ต้น บัวดิน

ปี 50

แม้นางฟ้าและซาตาล

ภาพจากเน็ต

ฉันตามหาแก
ไปไหนมา จะไปไหน
ฉันขอให้แก อยู่ตรงนี้
เคียงข้างฉัน ได้ไหมคนดี

ฉันตามหาแก
ไปอีกแล้ว จะไปใหนอีกละ
ฉันขอให้แก พักอยู่ตรงนี้
ขอให้ฉัน เคียงข้างแก่

ฉันตามหาแก
ไปเถอะ ถ้าอยากไป
ฉันไม่ขออันใด ฉันอยู่ตรงนี้
เคียงข้างกาย ฉันเอง

ที่รัก เธอโปรดฟัง
กาลลุล่วงไกล
แต่ฉันขอให้เธอ จงอยู่
คู่กายฉัน ฉันขอ เธอโปรดฟัง

ฉันอยู่ตรงนี้ ที่รัก
ตรงที่เดิมที่ฉันเป็น
ตรงที่ไม่ใครเคยเห็น
แม้นางฟ้าและซาตาล

นั่งมอง

ภาพจาก : www.philly-realestate.com

บทเพลงไม่สามารถสร้างโลกได้หรอก
แต่โลกทั้งโลก กลับซ้อนตัวอยู่ในบทเพลง


ใบไม้ลัดเลาะรอดจากก้านกิ่ง ตาย
ลีลาลอดสอดส่ายคล้ายน้ำไหล

ขูดทะลาดหล่นล่วงร่างลายรักดิน
แสงก็สาด แดดก็ส่องลุกไล่ดังเปลวไฟ

ดวงอาทิตย์เผาดาราดับแสงสว่างจ้า
เสียงนกขุนทองสุนทรีย์โศก แดกดันกินอารมร์

จักรวาลก็สั่นไหว ต้นบัวดินวิเวกกลางอากาศธาตุใจ
ที่ริมถนนคนเดิน แต่ฉันกลับนั่งมอง


เขียนที่ลาน ม.ล. ปิ่นมาลากุล ใน ม.ศ.ว
1-07-50

มิรู้จบ

www.ecc.egreen.wednet.edu

ไม่มีเหตุผลอันใด
เพราะเล่าไปชาตินี้ทั้งชาติ
มิรู้จบ
มีอย่างเดียวพอไหม
...รัก...