จำไว้ว่า ฉันยืนข้าง ดอกบัวดิน

Monday, November 13, 2006

ความสูงที่ว่างเปล่า

ระดับเสียงเป็นความสูงที่ว่างเปล่า
พระจันทร์ด่างพล่อย
เงาของแสงจันทร์เปื้อนความมืด
อาทิตย์อัสดง ฉันคงต้องหลงลืม
เมื่อเวลาที่ฉันกลืนกินทั้งชีวิต
แท้สิ้นสุด คือ ว่างเปล่า
All Rights Reserved.
Copyright©2006 Suppachai Suriyut

No comments: