จำไว้ว่า ฉันยืนข้าง ดอกบัวดิน

Monday, November 13, 2006

แดดกับความรักสุดท้าย

เช้าที่ผกผัน ฝนพรากแดด
อนาโครจรอารมณ์
สรรพสิ่งรัวเล้า
บางสิ่งไม่สะทกสะท้าน
แนบนิ่งบนพื้นดิน
รู้แล้วว่าทุกข์รู้แล้วว่าสุข
ทุกข์ทนได้ยาก สุขแสนสั้น
ปลายฝน ไม่มีฝน พบหนาว
อนาโครจรอารมณ์ฉันล้มทั้งยืน
รักละเอียด โกรธละเอียด โลภละเอียด
ฉันจึงยังทราบใดใดไม่แน่นอน
ใดใดจึงไม่แน่นอน
ใดใดจึงไม่แน่นอน
All Rights Reserved.
Copyright©2006 Suppachai Suriyut

No comments: